Pagina laden...

De reacties op homeopathische medicijnen zoals gedocumenteerd, dus als wetenschappelijke waarneming, laten zien dat ze een uitwerking hebben op lichamelijke klachten maar ook op emotionele en psychische verstoringen

De critici vanuit de reguliere medische en wetenschappelijke wereld verwachten dat een homeopathisch medicijn voldoet aan de testen zoals die met farmacologische preparaten toegepast worden, binnen de relatief beperkte mogelijkheden van deze stoffen. Vanuit dit standpunt of vanuit ongeloof wordt de homeopathie als verschijnsel en als wetenschap bekritiseerd. Geen enkele wetenschappelijke uitspraak of publicatie kan worden gedaan door een onderzoeker die geen verstand van zaken heeft over de te onderzoeken materie, en zeker niet met onderzoekscriteria die niet volledig zijn of zelfs niet ter zake doen. De mij bekende onderzoeken die zich negatief uitlaten over homeopathie, beantwoorden absoluut niet aan wetenschappelijke criteria, hooguit gaan de onderzoeken over de kundigheid van al of niet bekwame voorschrijvers, en wel binnen randvoorwaarden die de echt interessante en medisch relevante informatie buiten beschouwing laten. Pure wetenschap gaat over fenomenen in de natuur, het waarnemen en het ordenen, waardoor het zo mogelijk toepasbaar is . Gezonde scepsis is noodzaak, onwetenschappelijk is het echter, om niet de fenomenen te beoordelen maar de toepassing van homeopathie te vergelijken met farmacologie ofwel met een ander werkings- en toepassingsgebied. Gezien de korte tijd dat homeopathie bestaat en de explosieve groei van kennis over de toepassing, kan je zeggen dat de homeopathische wetenschap nog in de kinderschoenen staat. De ontwikkeling vraagt wel een constante en intensieve studie en flexibele houding van de homeopaten. Gezien de diversiteit in werking, zowel fysiek, psychologisch en het algemene welbevinden, bestaat er geen vastomlijnde evaluatie of consensus. Daarnaast ben ik zelf van mening dat écht goede voorschriften nog zeldzaam zijn, de resultaten kunnen toenemen als de voorschrijvers kritischer worden en minder snel tevreden met een resultaat. Fouten worden gemaakt door menselijk beoordelen, ook als de protocollen scherp afgebakend zijn zoals in de reguliere medische praktijk. Wie homeopathie toepast moet zich bewust zijn van de mogelijkheden en van het menselijk falen.

Homeopathie bestaat als empirische wetenschap. Een verklaring op basis van de ons bekende fysische natuurwetten is tot nu toe niet mogelijk. De verschijnselen van het reageren van mens en dier op de homeopathische preparaten, de “oneindige verdunningen “, valt echter niet te ontkennen. Reacties en genezingen zijn er te over, velen goed gedocumenteerd. De aard van voorschrijven, of technisch gezegd het opwekken van reacties van homeopathische medicijnen / de oneindige verdunningen op een levend wezen, is afhankelijk van heel specifieke voorwaarden. De uitwerking is niet alleen chemisch zoals bij farmacologische stoffen, maar op het functioneren van het hele lichaam, zo ook de reacties op verstoringen die als klachten benoemd worden.

Net zoals veel natuurwetenschappelijke onderzoeken (onderzoek naar inzicht in of de voorspelbaarheid van reacties) niets opleveren en daarmee ook niet in aanmerking komen voor publicatie, zo is niet ieder voorschrift succesvol. Van alle gangbare onderzoeken levert slechts een klein deel bruikbare informatie op, een nog kleiner deel doorstaat de gehanteerde wetenschappelijke criteria en wordt gepubliceerd/geaccepteerd. De stelling dat natuurwetenschap onbruikbaar is op basis van alle – ook de onbruikbare - onderzoeken is niet juist. Zo ook is het niet juist om de werking van homeopathie te beoordelen op basis van een aantal – ook deels onbruikbare - reacties op een medicijn. Iedere casus binnen het homeopathische voorschrijven kan als een wetenschappelijk onderzoek gezien worden. Placebo effecten treden op wanneer een medicijn niet goed voorgeschreven wordt, of wanneer er niets gegeven wordt, de dagen of jaren voor het innemen, de reacties dienen als de dubbelblinde testgroep. Zowel homeopaat als de patiënt weet immers niet of zijn voorschrift goed zal zijn. Een geslaagde casus is op zichzelf een wetenschappelijk onderzoek; namelijk een gecontroleerd uitgevoerd onderzoek en een gedocumenteerd natuurverschijnsel. Homeopathie als wetenschap brengt ordening aan, en heeft geleid tot voorspelbare reacties en systematiek. Het toenemen van inzicht en de ordening vergroot de bruikbaarheid, waardoor de proefondervindelijke kennis steeds meer en steeds betere genezingen teweeg kan brengen.

Voorschrijven met een goed resultaat is niet eenvoudig voor een homeopaat, daarnaast is er veel onkunde van doe het zelvers maar ook van professionele voorschrijvers die de mogelijkheden van homeopathie niet goed kennen of onderschatten. Al te vaak wordt het eigen succes als maatstaaf gebruikt. Voor de buitenstaanders is er dan nog de verwarring over wat homeopathie is, terwijl binnen de homeopaten ook wel gewerkt wordt met theorie die gebaseerd is op beperkte waarneming; slechts de ervaring uit eigen praktijk of de naaste omgeving, of een theorie die gebaseerd is op beperkte ervaring uit het verleden. Beperkte waarneming geeft beperkte inzichten, en als logisch gevolg beperkt dit de mogelijkheden omdat je verwachtingspatroon beperkt is, of erger, omdat je niet open staat voor aanvullende kennis.

Critici maken veelal de fout om het verschijnsel te verwarren met de voorschrijver of met diens visie. Dat goed begrepen farmacologische medicijnen zoals pijnstillers niet altijd of zelden (wordt er ooit veldonderzoek gepubliceerd ? ) het gewenste effect hebben, gezien de diversiteit en het matige effect, zegt niets over de werking, of over de mogelijkheden. Waarschijnlijk ontbreekt het aan inzicht welk medicijn op welk moment toegediend moet worden. De mate van werking (de pijnbeleving) is niet te meten, zeer subjectief en slecht voorspelbaar. Maar pijnstillers hebben een uitwerking op het menselijk lichaam, daar is iedereen het over eens.

De reacties op homeopathische medicijnen zoals gedocumenteerd, dus als wetenschappelijke waarneming, laten zien dat ze een uitwerking hebben op lichamelijke klachten maar ook op emotionele en psychische verstoringen. Overgevoeligheid verandert, overprikkeldheid wordt minder; dit geld voor weefsels, voor het vegetatieve en centrale zenuwstelsel. De samenhangen in de reacties zijn bijna altijd verklaarbaar vanuit biologische kennis van zenuwbanen, met name het vegetatieve systeem. Welk signaal een homeopathisch medicijn overbrengt is onbekend, maar over de systematiek ervan is wel veel bekend. Dat de reacties ingrijpen in de stofwisseling en het regelsysteem dat de homeostase onderhoudt is een feit. Het experiment is alleen dan geslaagd als de voorschrijver de goede keus maakt die in deze proefopstelling past, dwz een keuze die bij deze persoon past met deze verstoring, welke zich uit in een specifieke klacht. De verkeerde voorschriften dienen als testgroep.

Ga uit van de ideale reactie. Snel, volledig en sneller dan je ooit hebt gezien of dat je voor mogelijk houdt. Niet het minder worden van de klacht maar het verdwijnen er van. Neem met minder geen genoegen, de patiënt doet dat vaak wel, maar stel je doel heel hoog en laat je niet ontmoedigen omdat je weet dat het niet altijd zal lukken .